दार्चुला ।सुदूरपश्चिमको दुर्गम पहाडी जिल्ला बझाङको बुङ्गल नगरपालिका–७ डाडागाउँमा जन्मिएका प्रशान्त बोहराको जीवनकथा कुनै साधारण जीवनी होइन। यो कथा अभाव, पीडा र परिस्थितिसँग निरन्तर जुध्दै आफूलाई पुनः–पुनः उठाउने एक युवाको जीवित दस्तावेज हो। आज उनी सामुदायिक रेडियो बुङ्गल एफ.एम. ९८.३ मेगाहर्जका स्टेशन म्यानेजरका रूपमा गाउँ–गाउँका आवाजलाई संसारसम्म पुर्याइरहेका छन्। तर यो यात्राको सुरुवात माइक्रोफोनबाट होइन—जंगलको खर्कबाट भएको थियो।
जंगलमै लेखिएको बाल्यकाल
प्रशान्त बोहराको जीवनयात्रा दुई वर्षको उमेरमै जंगलसँग गाँसियो। बुङ्गल नगरपालिका–७ को सुंगरीखाली जंगलमा बाजे–बजैसँग खर्क बसाइँ गर्दै बितेको बाल्यकाल प्रकृतिसँगै संघर्षको पाठशाला बन्यो। तीन वर्षसम्म जंगलकै ओढार र खर्क उनका खेलमैदान थिए। त्यसपछि सुरु भयो विद्यालय जीवन—तर त्यो पनि सहज थिएन।
विस्फोटले चिरेको सपनाको आकाश
२०६६ साल जेठ २९ गते। कक्षा ३ मा पढ्दै गरेका बोहराको जीवनले एकै क्षणमा कठोर मोड लियो। विद्यालयबाट घर फर्कंदा साथीहरूसँग खेल्दै गर्दा भेटिएको वस्तु बम भएको थाहा भएन। विस्फोट भयो। एक सहपाठीको जीवन सधैंका लागि समाप्त भयो भने बोहरा घाइते बने।
माओवादी जनयुद्धकालमा बाटोमा छोडिएको विस्फोटकले निर्दोष बालमनमा छोडेको त्यो घाउ आज पनि उनका स्मृतिमा अमिट छ।
आमाको बचाइ र आफ्नै पुनर्जन्म
२०६८ सालतिर, कक्षा ५ मा अध्ययनरत हुँदा उनकी आमा गम्भीर बिरामी भइन्। गाउँलेहरूको साथ, आस्था र संघर्षले कोहलपुर अस्पतालमा उपचार सफल भयो। “आज म आमा भनेर बोलाउन पाउँदा आफूलाई भाग्यमानी ठान्छु,” उनी भन्छन्।
२०७० सालमा भने बोहरा स्वयं मृत्युको मुखबाट फर्किए। रातको अँध्यारोमा गाउँलेहरूले बोकेर सडक पुर्याए, धनगढीको सेती अञ्चल अस्पतालसम्म। एक हप्ताको उपचारपछि घर फर्कँदा त्यो जीवनको अर्को जन्म जस्तै लाग्यो।
अधुरा सपना र रोकिने बाटाहरू
२०७५ सालमा SEE दिएपछि गणितमा असफल हुँदा बोहरा रोजगारीका लागि भारत पुगे। पुनः परीक्षा दिएर सफलता त पाए, तर सिभिल इन्जिनियर बन्ने सपना आर्थिक अभाव र आमाको उपचारसँगै थन्कियो।
विदेश जाने तयारीमा काठमाडौं पुगे, पासपोर्ट र भिसाको प्रक्रिया अघि बढ्यो। तर पारिवारिक दबाबमा विवाह भयो, र जीवनले अर्को मोड लियो।
रेडियोसँग गाँसिएको भाग्य
२०७६ सालमा दार्चुलाबाट आएको रेडियो निगरानीको सूचनाले उनको जीवन फेरि मोडियो। पत्रकारिताको तालिम लिए। साउदी जाने टिकट काटिएको थियो, तर कोरोना महामारीले लकडाउनसँगै त्यो सपना पनि रोकियो।
भारतको ब्याङ्लोर पुगेर काम गरे पनि मन भने बुङ्गलमै रेडियो स्थापना गर्ने कल्पनामा अडिग रह्यो।
बुङ्गल एफ.एम. : सपनाको स्वर
२०७९ सालपछि पत्रकार सुरेश धामीसँग सहकार्य गर्दै बुङ्गल एफ.एम. स्थापना गर्ने योजना मूर्तरूप लिन थाल्यो।
२०८१ साउन २३ गते रातिदेखि बुङ्गल एफ.एम. ९८.३ मेगाहर्ज औपचारिक रूपमा प्रसारणमा आयो। दुर्गम गाउँका पीडा, आवाज र कथा पहिलो पटक आफ्नै माइकमा बोल्न थाले।
निजी जीवनका अँध्यारा अध्याय
तर सफलता पनि बोहराको जीवनमा धेरै बेर टिक्न सकेन। २०८१ मंसिरमा जीवनसाथी दुई वर्षको छोरा छोडेर हिँडिन्। घर, सन्तान र रेडियो—सबैको भार एक्लै बोक्नुपर्यो।
पुनः विवाहपछि पनि पीडाले साथ छोडेन। २०८१ चैत १३ गते बहिनी माटोको ढिस्कोमा पुरिइन्। लामो उपचारपछि उनलाई फुपूको घरमा राखियो।
त्यसै वर्ष मंसिर ५ गते रोजगारीका लागि भारत जाँदै गरेका बुबाको सडक दुर्घटनामा निधन भयो। २५ वर्षकै उमेरमा बोहरा बुबाविहीन बने।
संघर्षमै उभिएको वर्तमान
आज प्रशान्त बोहरा घरपरिवारको सम्पूर्ण जिम्मेवारी र रेडियो स्टेशनको नेतृत्व सम्हाल्दै अगाडि बढिरहेका छन्।
उनका लागि रेडियो केवल पेशा होइन—यो पीडालाई शक्तिमा बदल्ने माध्यम हो, गाउँका आवाजलाई सम्मान दिने प्लेटफर्म हो।
जंगलको खर्कदेखि रेडियो स्टेसनसम्मको यो यात्रा भन्छ—
संघर्षले थिचे पनि, सपना मर्न दिनु हुँदैन।
