रोल्पाका विद्यार्थी नेता किसान सि यस्तो भन्छन, क्रान्तिको यात्राबाट पछि हट्ने व्यक्तिहरूस् प्रतिबद्धता,चुनौती र आत्मसमीक्षाको प्रश्न

रोल्पा, असार २३ 

क्रान्ति वा कुनै पनि ठूलो सामाजिक परिवर्तनको आन्दोलन केवल नाराले मात्र सफल हुँदैन, त्यसका लागि दीर्घकालीन प्रतिबद्धता,कठिन परिस्थितिको सामना गर्ने क्षमता,त्याग र निरन्तर जिम्मेवारी आवश्यक हुन्छ,। इतिहासले देखाएको छ कि कुनै पनि आन्दोलनमा सबै सहभागी अन्तिमसम्म एउटै बाटोमा रहँदैनन्,। समय,परिस्थिति,व्यक्तिगत जिम्मेवारी, विचार परिवर्तन,सुरक्षा,आर्थिक अवस्था वा अन्य कारणले केही व्यक्ति आन्दोलनको यात्राबाट अलग हुने निर्णय गर्छन्,।

यो कायरता हो,।

विश्लेषकहरूका अनुसार आन्दोलनबाट अलग हुने निर्णयका पछाडि अनेक कारण हुन सक्छन्,। कसैले व्यक्तिगत जीवनलाई प्राथमिकता दिन्छन्,कसैले आन्दोलनको दिशा वा नेतृत्वसँग असहमति जनाउँछन्, त कसैले नयाँ परिस्थिति अनुसार आफ्नो विचार परिवर्तन गर्छन्,।

यस्ता निर्णयले आन्दोलनभित्र आत्मसमीक्षा,बहस र संगठनात्मक सुधारको आवश्यकता पनि औँल्याउन सक्छ,।

सामाजिक तथा राजनीतिक क्षेत्रमा सक्रिय व्यक्तिहरूको भनाइमा,कुनै पनि आन्दोलनको वास्तविक शक्ति व्यक्तिको संख्यामा मात्र होइन, उद्देश्य, संगठन,पारदर्शिता र जनविश्वासमा निर्भर हुन्छ,।

त्यसैले आन्दोलनमा रहने र बाहिरिने दुवै पक्षका अनुभवबाट सिकेर भविष्यका चुनौतीहरूलाई कसरी सम्बोधन गर्ने भन्ने विषय महत्वपूर्ण मानिन्छ,।

राजनीतिक विश्लेषकहरू भन्छन् कि विचार फरक हुनु लोकतान्त्रिक समाजको स्वाभाविक पक्ष हो,। आन्दोलनबाट अलग भएकाहरूको निर्णयसँग सबै सहमत नहुन सक्छन्, तर फरक मतलाई संवाद र बहसका माध्यमबाट बुझ्ने संस्कृतिले समाजलाई अझ परिपक्व बनाउँछ,।

अन्ततःकुनै पनि परिवर्तनको यात्रा लामो,जटिल र चुनौतीपूर्ण हुन्छ, त्यस यात्रामा कसैले निरन्तरता दिन्छन् भने कसैले नयाँ बाटो रोज्छन्,इतिहासले अन्तिम मूल्याङ्कन व्यक्तिको निर्णयभन्दा पनि उसले समाजमा छोडेको योगदान,इमानदारी र जिम्मेवारीका आधारमा गर्ने गर्छ,।

यहाँ क्रान्तिको कठिन यात्राबाट भाग्ने मानिसहरूबारे विचार व्यक्त गर्ने एउटा लामो लेख छ।

क्रान्ति कुनै सजिलो यात्रा होइन,यो फूलले सजिएको बाटो होइन,बरु काँडाले भरिएको कठिन संघर्षको मार्ग हो,। यस यात्रामा दुःख,अभाव,त्याग, जोखिम र अनगिन्ती चुनौतीहरू हुन्छन्,। जबसम्म अवस्था सहज हुन्छ,धेरै मानिस आफूलाई क्रान्तिकारी भन्न रुचाउँछन्,। तर जब संघर्ष कठिन बन्छ,त्यही यात्राबाट केही मानिसहरू पछि हट्छन्,कतिपय मौन बस्छन्,र कतिपय आफ्नै विश्वासबाट समेत टाढिन्छन्,।

इतिहासले देखाएको छ कि कुनै पनि परिवर्तन बलिदान,धैर्य र दृढ संकल्पबिना सम्भव भएको छैन,। कठिनाइ देख्नेबित्तिकै बाटो बदल्नेहरूले संघर्षको मूल्य बुझ्न सक्दैनन्,। उनीहरू तत्कालको पीडा देख्छन्, तर भविष्यको सम्भावना देख्न सक्दैनन्,। त्यसैले चुनौती आएपछि उनीहरू सुरक्षित बाटो रोज्छन्,।

क्रान्तिको यात्रामा टिकिरहने व्यक्ति भने कठिनाइलाई अन्त्य होइन, सिकाइ र परीक्षाको रूपमा हेर्छ। उसले असफलताबाट पाठ सिक्छ,। आलोचनाबाट आफ्नो सोचलाई अझ परिपक्व बनाउँछ, र चुनौतीका बीच पनि आफ्नो लक्ष्यलाई सम्झिरहन्छ,। यही धैर्य र प्रतिबद्धताले इतिहासमा परिवर्तनका उदाहरणहरू निर्माण भएका छन्,।

तर यो पनि सत्य हो कि प्रत्येक व्यक्तिको आफ्नै परिस्थिति, जिम्मेवारी र निर्णय गर्ने स्वतन्त्रता हुन्छ,। त्यसैले कुनै व्यक्ति संघर्षबाट अलग हुने निर्णय गर्नुका कारण फरक–फरक हुन सक्छन्। सबैलाई एउटै कारणले मूल्याङ्कन गर्न मिल्दैन,। इतिहास र समाजले व्यक्तिको योगदान र कर्मलाई नै सम्झन्छ।

क्रान्ति केवल नाराले सफल हुँदैनस त्यसका लागि इमानदारी, अनुशासन, निरन्तर मेहनत र जनताप्रतिको उत्तरदायित्व आवश्यक हुन्छ। कठिन समयमा साथ दिनेहरू नै वास्तविक रूपमा आफ्नो आदर्शप्रति प्रतिबद्ध रहेको प्रमाणित गर्छन्,। सजिलो अवस्थामा साथ दिनेहरू धेरै भेटिन्छन्, तर कठिन घडीमा अडिग रहनेहरू नै परिवर्तनका वास्तविक वाहक बन्न सक्छन्,। कुनै पनि महान उद्देश्यको यात्रा धैर्य,त्याग र निरन्तर प्रयासले अघि बढ्छ,। कठिनाइका कारण आफ्नो बाटो बदल्ने निर्णय व्यक्तिगत हुन सक्छ, तर इतिहासले लामो समयसम्म सम्झिने नाम प्राय चुनौतीका बीच पनि आफ्नो जिम्मेवारी निभाउँदै अघि बढ्नेहरूको हुन्छ।